Category: Español

Երեկ՝ ապրիլի 2֊ին իսպաներենի խմբով այցելեցինք Բրյուսովի անվան պետական համալսարան։ Ծանոթացանք այնտեղի իսպաներենի դասախոսների հետ, ովքեր մեզ ուղեկցեցին արգենտինական լսարան։ Այդ լսարանը տարբերվում էր Բրյուսովի մնացած բոլոր լսարաններից՝ լուսավոր ու ժամանակակից էր։ Սկզբում դասախոսներից մեկը մի փոքր ներկայացրեց իրենց համալսարանը, որից հետո մենք էլ ներկայացրեցինք մեր դպրոցը և թե ինչ նախագծեր ենք արել իսպաներենից։ Ներկայացրեցինք մեր թարգմանած գիրքը, մուլտֆիլմները։ Որպեսզի այցը ավելի գունավոր ու հետաքրքիր լիներ մեր աշակերտներից երկուսը իսպանական ամենահայտնի երգերից մի քանիսը ներկայացրեցին։ Վերջում մենք մեզ հետաքրքրող հարցերը տվեցինք, որոնց թե՛ դասախոսները, թե՛ ուսանողները հաճույքով պատասխանեցին։ Այցը շատ հետաքրքիր էր, տեղեկացանք համալսարանական կյանքի դրականից և բացասականից, քննարկեցինք, զրուցեցինք գրեթե բոլոր մեզ հետաքրքրող թեմաներից։

Այցից հետո, կիթառ նվագելով, շրջեցինք Երևանի փողոցներով և որպեսզի մեր օրը ավելի հետաքրքիր դարձնեինք, որոշեցինք գնալ իսպանական սրճարան։ Փորձեցինք իսպանական ուտեստներ։ Զրուցեցինք, լավ ժամանակ անցկացրեցինք։ Շնորհակալ ենք մեր իսպաներենի դասավանդող Ռուզաննա Սարգսյանին՝ մեր օրը գեղեցիկ, գունավոր և յուրահատուկ դարձնելու համար։

Մուլտֆիլմի հայերեն սուբտիտրերով տարբերակը այստեղ։

Շատ ժամանակներ առաջ արևոտ Իսպանիայում Ֆերդինանդ անունով մի ցլիկ էր ապրում։ Մնացած բոլոր փոքրիկ ցլերը, որոնց հետ նա ապրում էր, վազվզում էին, ցատկոտում էին և գլուխներն իրար էին հարվածում, բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա իր սիրելի տեղը ուներ արոտավայրում՝ կաղնու ծառի տակ և կարող էր ամբողջ օրը հանգիստ նստել ծառի ստվերում և ծաղիկները հոտոտել։ Երբեմն նրա մայրը, որը կով էր, անհանգստանում էր նրա համար, քանի որ մտածում էր, որ միայնակ է իրեն զգում.
֊Ֆերդինա՛նդ, ինչու՞ դու չես խաղում մնացած բոլոր ցլիկների հետ ու չես կռվում նրանց հետ։
Բայց Ֆերդինանդը միայն գլուխն էր թափ տալիս.
֊Ինձ ավելի շատ այստեղ է դուր գալիս, հանգիստ կարող եմ նստել ու ծաղիկները հոտոտել։
Չնայած նրան, որ մայրը կով էր, հասկացող էր և այդ պատճառով էլ թույլ էր տալիս նրան պարզապես նստել այնտեղ և երջանիկ լինել։ Տարիներն անցնում էի և Ֆերդինանդը մեծացավ ու մեծացավ այնքան, որ արդեն շատ մեծ ու ուժեղ էր։ Բոլոր մնացած ցլերը ամենից շատ ուզում էին Մադրիդում մասնակցել ցլամարտի, բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա դեռ սիրում էր հանգիստ նստել կաղնու ծառի տակ և հոտոտել ծաղիկները։
Մի օր հինգ տարօրինակ գլխարկներով տղամարդիկ եկան ընտրելու ամենամեծ, ամենաարագ, ամենակոպիտ ցլին՝ ցլամարտին մասնակցելու համար։ Բոլոր ցլերը սկսեցին վազել, ցատկոտել, գլուխները հարվածել, որպեսզի ցույց տային տղամարդկանց, թե ինչքան ուժեղ ու կատաղի են և որպեսզի իրենց ընտրեն։ Բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա գիտեր, որ իրեն չեն ընտրելու և չէր անհանգստանում դրա համար։ Այդ պատճառով նա գնաց իր սիրելի կաղնու ծառի տակ, բայց չնկատեց, թե որտեղ է նստում և նստեց իշամեղվի վրա։ Եվ հետո նա սկսեց վազել խելագարի նման՝ խռմփացնելով ու ոռնալով, ցատկելով վեր ու եղջյուրները գետինը խրելով։ Հինգ տղամարդիկ տեսան նրան և բոլորը ուրախությամբ բացականչեցին.
֊Հիասքանչ է, հենց նա է մեզ պետք։
Այսպիսով՝ նրանք ցլամարտի համար նրան տարան Մադրիդ։
Ինչ օր էր։ Ամենուրեք դրոշներ էին ու բարձր երաժշտություն էր լսվում։ Նրանք շքերթ անցկացրեցին մարտադաշտում։ Սկզբում ներս մտան բանդերիլիերոները, հետո՝ պիկադոները։ Հետո եկավ բոլորից ամենահպարտը՝ մատադորը։ Բոլորից հետո ցուլն էր։ Ինձ թվում է գուշակեցիք ով էր։ Ֆերդինանդը։ Բոլորը կոչում էին նրան կատաղի Ֆերդինանդ։ Բոլոր բանդերիլիերոները վախենում էին նրանից, և պիկադորները նույնպես վախենում էին նրանից, և նույնիսկ մատադորն էր վախեցած: Երբ Ֆերդինանդ տեսավ գեղեցիկ ծաղիկները, նա վազեց դեպի մարտադաշտը։ Բոլորը բացականչեցին, քանի որ կարծեցին, թե նա գնում է կատաղի կռվելու։ Բայց երբ նա հասավ մարզադաշտի կենտրոն, հանգիստ նստեց և հոտոտեց ծաղիկները։ Բանդերիլերոները զայրացած էին, պիկադորները պարզապես խելագարված էին վրդովմունքից, և մատադորը նյարդայնացած բղավում էր.
֊Արի՛, կռվի՛ր։ Ի՞նչն է պատճառը։ Կատաղի եղի՛ր։
Մատադորը սարսափելի դեմքեր էր ցույց տալիս, բայց Ֆերդինանդը պարզապես նստել էր ու հոտոտում էր ծաղիկները։ Մատադորը կատաղած էր։  Նա փշուր֊փշուր արեց իր թուրը, սկսեց ոտքերով գետնին հարվածել, պոկել իր մազերը, բայց Ֆերդինանդը դեռ հանգիստ նստած, հոտոտում էր ծաղիկները։ Նա աղաչում էր Ֆերդինանդին.
֊Խնդրում եմ, խնդրում եմ մի բան արա, մի բան։
Մատադորը սկսեց լացել։ Նա չկարողացավ ցուցադրել իր հանդերձանքն ու թուրը։ Այսպիսով՝ Ֆերդինանդին ետ ուղարկեցին։ Որքան ես գիտեմ, նա դեռ նստած է իր սիրելի կաղնու ծառի տակ և վայելում է ծաղիկների բույրը:
Եվ նա երջանիկ է:

Այսօր տեղի ունեցավ հանդիպում Լիլիթ Բլեյանի հետ։ Հանդիպումը անցավ շատ ջերմ, առույգ և հավես մթնոլորտում։ Հանդիպումը սկսվեց սեբաստացիների անակնկալներով։ Պատրաստել էին տեսանյութ, որտեղ Լիլիթ Բլեյանին ներկայացնում էին որպես 1. Աղջիկ 2. Քույր 3. Աշակերտ Տեսանյութը հետաքրքիր էր և՛ Լիլիթ Բլեյանի, և՛ մեզ համար։ Հաջորդ անակնկալը Լիլիթ Բլեյանի երգերից մեկի կատարումն էր սեբաստացիների կողմից։ Իմ կարծիքով այդ անակնկալը վայելեցին բոլորը։ Հետո Լիլիթ Բլեյանին ուղղեցինք մեզ հետաքրքրող հարցերը, որոնց նա հաճույքով պատասխանեց՝ մեջ բերելով պատմություններ և դրվագներ իր կյանքից։ Ապա լսեցինք իր իսպաներեն երգերը հենց իր կատարմամբ։ Մեկը մեկից լավն էին։ Հանդիպման վերջում նրանց հյուրասիրեցինք սանգրիայով, ինչը նույնպես սեբաստացիներն էին պատրաստել։ Այսպիսով՝ հանդիպումը շատ հետաքրքիր ու բովանդակալից էր։ Շնորհակալ ենք Լիլիթ Բլեյանին՝ այս օրը յուրահատուկ դարձնելու համար։ Եվ իհարկե, շնորհակալ ենք մեր իսպաներենի դասավանդող Ռուզաննա Սարգսյանին՝ հանդիպումը կազմակերպելու համար։

Հունվարի 18֊ին տեղի կունենա հանդիպում Լիլիթ Բլեյանի հետ։ Հանդիպման կազմակերպիչը իսպաներենի դասավանդող Ռուզաննա Սարգսյանն է։ Բոլորս շատ ոգևորված ենք և անհամբեր սպասում ենք հանդիպել և զրուցել Լիլիթ Բլեյանի հետ։

Մի փոքր ներկայացնեմ Լիլիթ Բլեյանի կենսագրությունը։

Լիլիթ Բլեյանը հայ ստեղծագործող է, երգերի հեղինակ, երգչուհի, նախկինում՝ լրագրող, հեռուստահաղորդավար։

Երգեր սկսել է գրել դեռևս մինչև դպրոց հաճախելը։ Ավարտել է երաժշտական յոթնամյա դպրոցը(ջութակի դասարան)։ 1992-1994 թթ․ երգել է Երևանի «Ալան Հովհաննես» կանանց կամերային երգչախմբում։ 11-12 տարեկանում, տարվելով իսպանալեզու երգերով, սկսում է ուսումնասիրել և ինքնուրույն սովորել լեզուն, և դպրոցն ավարտելով՝ կրթությունը շարունակում է Երևանի Պետական Համալսարանի ռոմանագերմանական ֆակուլտետում՝ իսպանական բաժնում։ 2002 թվականից սկսած իրականացնել է տարբեր հասարակական նախագծեր՝ ստեղծելով վերլուծական կայքեր, կազմակերպելով քննարկումներ հասարակական և տարածաշրջանային խնդիրների շուրջ, նկարահանելով սոցիալական տեսահոլովակներ։

Գրել է երգեր հայերեն, իսպաներեն, իտալերեն, անգլերեն լեզուներով։ 2010-ին որոշում է ձայնագրել իր երգերից մի քանիսը։ Հենց առաջին՝ «Սպասող գնացքներ» երգն անմիջապես սիրվում է ունկնդրի կողմից։ Առաջին ձայնասկավառակը «Ուրիշ քաղաքում»֊ն է, որը թողարկվել է Երևանում 2011 թ․ նոյեմբերին։ Երկրորդ սկավառակը «Paciencia»֊ն է, որը իսպաներեն և անգլերեն երգերով է և թողարկվել է 2013 թ․ նոյեմբերին։ Թվարկեմ երգերից մի քանիսը՝

• Քաղաքից քաղաք – From Town to Town
• Տրամադրություն – Mood
• Սպասող գնացքներ – Waiting Trains
• El Corazón como prisión
• Volverás
• Por el Mediterráneo
• Paciencia
• Coloreando
• Un Día և այլն

Լիլիթ Բլեյանի յութուբյան էջը այստեղ։

Me levanto y la abro

 Me levanto y la abro,
Estás aquí, mi tesoro,
A mi casa has venido,
Y esta vez has venido
Que no te vas a la hora,
Que no te vas,
Que te quedas,
Y te quedas para siempre.

Y yo miro en tus ojos,
En tus ojos que están llenos,
Llenos de amor,
De tormento, de dolor,
En tus ojos, 
Ojos estos...

 Հարբածի պես ելնում,
Գնում դուռն եմ բացում:
Դուռն եմ բացում -
Եվ ի՜նչ.
Դո՛ւ ես, իմ անգին՜ըս,
Դու իմ տունն ես եկել,
Եվ այնպես ես եկել,
Որ որոշված ժամին վեր չկենաս
Ու մորթվողի նման դուրս չգնաս, -
Որ չգնա՛ս,
Մնա՜ս,
Ընդմի՛շտ մնաս...
Ու ես լուռ նայում եմ քո աչքերին,
Սիրո՛վ, ցավո՛վ լեցուն,
Տագնապներո՜վ լեցուն
Այս աչքերին:

Tu nombre

Odio tu nombre,
Como quizás tú odias mi manos,
Que tanto cariño te han dado.

Odio tu nombre,
Que clavado en mi lengua,
Como una astilla queda.

¿Y por qué no me preguntas
Qué color tiene tu nombre?
A este también lo odio.

-Si tuviese una niña,
Tu nombre le daría.
Odio tu nombre...

Ես ատում եմ քո անունը,
Ինչպես որ դու քեզ փայփայած
Իմ ձեռքերն ես ատում գուցե:

Ես ատում եմ քո անունը,
Որ խրվել է իմ լեզվի մեջ
Փշատենու փշի նման:

Եվ դու ինչո՞ւ ինձ չես հարցնում,
Թե քո անունն ի՛նչ գույն ունի:
Ես ատում եմ և այդ գույնը:

-Եթե աղջիկ ես ունենամ`
Նա կկոչվի քո՛ անունով:
Ես ատում եմ քո անունը…