Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապու՜յտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…
Ես ի՞նչ անեմ, ի՞նչ անեմ, որ չմեռնի իմ հոգին,
Որ չմարի իմ հոգին քո ակաթե աչքերում․
Ես ի՞նչ անեմ, որ մնա ծիածանը երեքգույն,
Որ չցնդի, չմարի՜ իմ հոգու հեռուն…
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի՜ պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…
Չարենցը գրում է երկնային գեղեցկություն ունեցող մի աղջկա մասին։ Նրա կարծիքով աղջիկը ուներ աստվածամոր աչքեր։ Աղջկան նկարագրում է թոքախտավոր, թափանցիկ, կապույտ բառերով։ Գրում է, որ ակաթի ու կաթի պես, լուսամփոփի պես գեղեցիկ է աղջիկը։ Չարենցը մտավախություն ուներ, որ իր հոգին կարող է մեռնի աղջկա ակաթե աչքերում։ Հարցնում է աղջկան, թե ինչպես անի, որ չմարի ու չցնդի իր հոգին նրա աչքերում։ Ըստ իս՝ Չարենցը այս բանաստեղծությունում աղջկա կերպարով ներկայացրել է Հայաստանը։ Հայաստանը գեղեցիկ ու չքնաղ է, բայց միևնույն ժամանակ հիվանդ է։
Մելինե Մարտիրոսյան 