«Բուքը, երգը, երեխան» պատմվածքում Վանո Սիրադեղյանը ներկայացնում է մարդկային արժեքները, անարդարությունը։
Մի տղայի մասին է, ով հաղթահարում է սառնամանիքը, դեմ է գնում իր ցավերին և թեև չցանկանալով հասնում է դպրոց։ Այդ օրը այնքան ցուրտ էր, որ տղան վախենում էր գլուխը բարձրացնել ու դպրոցը տեսնել սպասվածից հեռու։ Ձեռքերն ու ոտքերը սառել էին, բայց շարունակում էր քայլել, հույս ունենալով, որ հասնելուն պես իր մրսածությունը կանցնի։
Հարութ քեռին՝ պահակը, կարծես կորցրել էր մարդկային արժեքները։ Նա չտեսնելուն տվեց տղայի ցրտից կարմրած դեմքն ու ձեռքերը և չբացեց դուռը։ Տղան ստիպված այդ սառնամանիքին վերադարձավ տուն։ Ըստ իս` պահակը շատ դաժան վարվեց երեխայի հետ։ Կարելի էր հասկանալ նրան, ներողամիտ լինել, չէ որ կյանքում ամենակարևորը դա մարդկային արժեքներն ու մարդկային լավ հարաբերություններն են։
Մելինե Մարտիրոսյան 