Սարոյանը հույս ուներ, որ այս պատմության մասին կգրեն իր ընկերները կամ Լոնգֆելոյի միջնակարգ դպրոցի տնօրենը, բայց երեսուն տարի անց հույսը կորցրեց և որոշեց, որ ինքը պետք է պատմի իր հռչակի մասին։
Այսպես, ուրեմն նա սովորում էր Լոնգֆելոյի միջնակարգ դպրոցում։ Այնտեղ ընդունված էր, որ ուսուցիչները պետք է հարցեր տան, իսկ աշակերտները պատասխանեն։ Սարոյանը իր հետաքրքրությամբ տարբերվում էր այնտեղ սովորող բոլոր աշակերտներից։ Նա առաջինն էր, որը համարձակվեց նկատողություն անել և հարց տալ ուսուցչուհուն։ Հարցին պատասխանելու փոխարեն ուսուցչուհին Սարոյանին տարավ տնօրենի մոտ։ Իր հետաքրքրության պատճառով Սարոյանը հայտնվեց մի մեծ պատմության մեջ։ Այս ամենի մասին նա պատմեց նաև իր քեռուն, որը նսեմացնում և սպառնում է ուսուցչուհուն և տնօրենին։ Սարոյանի համար տհաճ էր, որ իր իրավունքները պաշտպանելու համար ծաղրի էին ենթարկվել մյուսները։
Այսպիսով՝ պատմվածքը սովորեցնում է մեզ լինել ավելի ինքնավստահ և համարձակ, առանց վախենալու անել այն ամենը, ինչ համարում ենք ճիշտ և ուրիշների վրա հույս չդնել։
Մելինե Մարտիրոսյան 