Մուլտֆիլմի հայերեն սուբտիտրերով տարբերակը այստեղ։
Շատ ժամանակներ առաջ արևոտ Իսպանիայում Ֆերդինանդ անունով մի ցլիկ էր ապրում։ Մնացած բոլոր փոքրիկ ցլերը, որոնց հետ նա ապրում էր, վազվզում էին, ցատկոտում էին և գլուխներն իրար էին հարվածում, բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա իր սիրելի տեղը ուներ արոտավայրում՝ կաղնու ծառի տակ և կարող էր ամբողջ օրը հանգիստ նստել ծառի ստվերում և ծաղիկները հոտոտել։ Երբեմն նրա մայրը, որը կով էր, անհանգստանում էր նրա համար, քանի որ մտածում էր, որ միայնակ է իրեն զգում.
֊Ֆերդինա՛նդ, ինչու՞ դու չես խաղում մնացած բոլոր ցլիկների հետ ու չես կռվում նրանց հետ։
Բայց Ֆերդինանդը միայն գլուխն էր թափ տալիս.
֊Ինձ ավելի շատ այստեղ է դուր գալիս, հանգիստ կարող եմ նստել ու ծաղիկները հոտոտել։
Չնայած նրան, որ մայրը կով էր, հասկացող էր և այդ պատճառով էլ թույլ էր տալիս նրան պարզապես նստել այնտեղ և երջանիկ լինել։ Տարիներն անցնում էի և Ֆերդինանդը մեծացավ ու մեծացավ այնքան, որ արդեն շատ մեծ ու ուժեղ էր։ Բոլոր մնացած ցլերը ամենից շատ ուզում էին Մադրիդում մասնակցել ցլամարտի, բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա դեռ սիրում էր հանգիստ նստել կաղնու ծառի տակ և հոտոտել ծաղիկները։
Մի օր հինգ տարօրինակ գլխարկներով տղամարդիկ եկան ընտրելու ամենամեծ, ամենաարագ, ամենակոպիտ ցլին՝ ցլամարտին մասնակցելու համար։ Բոլոր ցլերը սկսեցին վազել, ցատկոտել, գլուխները հարվածել, որպեսզի ցույց տային տղամարդկանց, թե ինչքան ուժեղ ու կատաղի են և որպեսզի իրենց ընտրեն։ Բայց ոչ Ֆերդինանդը։ Նա գիտեր, որ իրեն չեն ընտրելու և չէր անհանգստանում դրա համար։ Այդ պատճառով նա գնաց իր սիրելի կաղնու ծառի տակ, բայց չնկատեց, թե որտեղ է նստում և նստեց իշամեղվի վրա։ Եվ հետո նա սկսեց վազել խելագարի նման՝ խռմփացնելով ու ոռնալով, ցատկելով վեր ու եղջյուրները գետինը խրելով։ Հինգ տղամարդիկ տեսան նրան և բոլորը ուրախությամբ բացականչեցին.
֊Հիասքանչ է, հենց նա է մեզ պետք։
Այսպիսով՝ նրանք ցլամարտի համար նրան տարան Մադրիդ։
Ինչ օր էր։ Ամենուրեք դրոշներ էին ու բարձր երաժշտություն էր լսվում։ Նրանք շքերթ անցկացրեցին մարտադաշտում։ Սկզբում ներս մտան բանդերիլիերոները, հետո՝ պիկադոները։ Հետո եկավ բոլորից ամենահպարտը՝ մատադորը։ Բոլորից հետո ցուլն էր։ Ինձ թվում է գուշակեցիք ով էր։ Ֆերդինանդը։ Բոլորը կոչում էին նրան կատաղի Ֆերդինանդ։ Բոլոր բանդերիլիերոները վախենում էին նրանից, և պիկադորները նույնպես վախենում էին նրանից, և նույնիսկ մատադորն էր վախեցած: Երբ Ֆերդինանդ տեսավ գեղեցիկ ծաղիկները, նա վազեց դեպի մարտադաշտը։ Բոլորը բացականչեցին, քանի որ կարծեցին, թե նա գնում է կատաղի կռվելու։ Բայց երբ նա հասավ մարզադաշտի կենտրոն, հանգիստ նստեց և հոտոտեց ծաղիկները։ Բանդերիլերոները զայրացած էին, պիկադորները պարզապես խելագարված էին վրդովմունքից, և մատադորը նյարդայնացած բղավում էր.
֊Արի՛, կռվի՛ր։ Ի՞նչն է պատճառը։ Կատաղի եղի՛ր։
Մատադորը սարսափելի դեմքեր էր ցույց տալիս, բայց Ֆերդինանդը պարզապես նստել էր ու հոտոտում էր ծաղիկները։ Մատադորը կատաղած էր։ Նա փշուր֊փշուր արեց իր թուրը, սկսեց ոտքերով գետնին հարվածել, պոկել իր մազերը, բայց Ֆերդինանդը դեռ հանգիստ նստած, հոտոտում էր ծաղիկները։ Նա աղաչում էր Ֆերդինանդին.
֊Խնդրում եմ, խնդրում եմ մի բան արա, մի բան։
Մատադորը սկսեց լացել։ Նա չկարողացավ ցուցադրել իր հանդերձանքն ու թուրը։ Այսպիսով՝ Ֆերդինանդին ետ ուղարկեցին։ Որքան ես գիտեմ, նա դեռ նստած է իր սիրելի կաղնու ծառի տակ և վայելում է ծաղիկների բույրը:
Եվ նա երջանիկ է:
Մելինե Մարտիրոսյան 