Me levanto y la abro
Me levanto y la abro, Estás aquí, mi tesoro, A mi casa has venido, Y esta vez has venido Que no te vas a la hora, Que no te vas, Que te quedas, Y te quedas para siempre. Y yo miro en tus ojos, En tus ojos que están llenos, Llenos de amor, De tormento, de dolor, En tus ojos, Ojos estos... Հարբածի պես ելնում, Գնում դուռն եմ բացում: Դուռն եմ բացում - Եվ ի՜նչ. Դո՛ւ ես, իմ անգին՜ըս, Դու իմ տունն ես եկել, Եվ այնպես ես եկել, Որ որոշված ժամին վեր չկենաս Ու մորթվողի նման դուրս չգնաս, - Որ չգնա՛ս, Մնա՜ս, Ընդմի՛շտ մնաս... Ու ես լուռ նայում եմ քո աչքերին, Սիրո՛վ, ցավո՛վ լեցուն, Տագնապներո՜վ լեցուն Այս աչքերին:
Tu nombre
Odio tu nombre, Como quizás tú odias mi manos, Que tanto cariño te han dado. Odio tu nombre, Que clavado en mi lengua, Como una astilla queda. ¿Y por qué no me preguntas Qué color tiene tu nombre? A este también lo odio. -Si tuviese una niña, Tu nombre le daría. Odio tu nombre... Ես ատում եմ քո անունը, Ինչպես որ դու քեզ փայփայած Իմ ձեռքերն ես ատում գուցե: Ես ատում եմ քո անունը, Որ խրվել է իմ լեզվի մեջ Փշատենու փշի նման: Եվ դու ինչո՞ւ ինձ չես հարցնում, Թե քո անունն ի՛նչ գույն ունի: Ես ատում եմ և այդ գույնը: -Եթե աղջիկ ես ունենամ` Նա կկոչվի քո՛ անունով: Ես ատում եմ քո անունը…
Մելինե Մարտիրոսյան 