Մի պառավ կին կար: Նրա տնակը անտառից ոչ հեռու էր: Նա հավաքում էր թփերը և տանում էր գյուղ: Նա այդպիսով վաստակում էր իր հացը: Կինը ապրում էր միայնակ, վախենում էր չար մարդկանցից և գիշերը ամուր փակում էր դռներն ու պատուհանները:
Մի գիշեր ուժեղ անձրև եկավ: Խրճիթը ցնցվեց։ Հանկարծ մեկը թակեց դուռը: Պառավը վախեցավ, վեր թռավ.
– Ով է այնտեղ?
Դրսում ասում են.
-Բաց, խնդրում եմ: Ես մոլորվել եմ անտառում, թույլ տուր գիշերել:
-Ո՞վ ես դու:
-Խոսե:
Պառավը չլսեց և կրկին հարցրեց.
-Ո՞վ ես։
Ճանապարհորդը մտածեց, որ կինը հարցնում է իր լրիվ անունը: Նա բարձրաձայն գոռաց.
-Խոսե Անտոնիո Անդրես Խեզուս Ֆերնանդես:
Պառավը լսեց սա ու ասաց.
-Ոչ, սիրելիս, գնա այնտեղ, որտեղից եկել ես, իմ տնակում դուք բոլորդ չեք տեղավորվի:
Había una anciana. Su cabaña no estaba lejos del bosque. Recogió los arbustos y los llevó al pueblo. Así es como se ganó el pan. La mujer vivía sola, tenía miedo de la gente malvada, cerraba las puertas y ventanas herméticamente por la noche.
Llovió mucho una noche. La choza se estremeció. De repente, alguien llamó a la puerta. La anciana se asustó, se levantó de un salto:
-¿Quién está ahí?
Dicen afuera.
-Abrir porfavor. Me perdí en el bosque, déjame pasar la noche.
-¿Quién eres tú?
-Jose.
La anciana no escuchó y volvió a preguntar.
-¿Quién eres tú?
El viajero pensó que la mujer estaba preguntando por su nombre completo. Gritó fuerte.
-José Antonio Andrés Jesús Fernández.
La anciana escuchó esto y dijo:
-No, cariño, ve de donde vienes, no caben todos en mi camarote.
Մելինե Մարտիրոսյան 