Մի անգամ իմ ուսուցիչներից մեկը մի պատմություն պատմեց. «Պատկերացրե՛ք,- ասում է նա,- ծաղկուն այգի՝ մեծ, գեղեցիկ ծառերով՝ ճյուղերին մրգեր, գեղեցիկ ծաղիկներով և բույսերով, գույնզգույն ճախրող թիթեռներով և մամուռով պատված սառը քարերով: Եվ ինչ-որ տեղ այս այգում կա մի փոքրիկ սև քառակուսի, որը այրված հողակտոր է: Եվ այստեղ՝ անկախ նրանից, թե ինչ եք տնկում, միևնույն է՝ ոչինչ չի աճի (ինչքան էլ ջանք գործադրես): Այն կմնա այնպես, ինչպես որ կա. մի փոքրիկ այրված հողակտոր, որը պատված է մեծ ու փարթամ այգով: Եվ միակ բանը, որ մենք հաճախ անում ենք, նայում ենք նրան՝ առանց մեր հայացքը թարթելու: Այնքան լարված ենք նայում, որ ծառերը, ծաղիկները և թիթեռները գրեթե աննկատ են մնում: Այնքան սովորական է դարձել նայել այն ամենին, ինչի կարիքը իրականում շատ ենք զգում, և դադարում ենք նկատել այն ամենը, ինչ ունենք:
Լավ է ասված: Այդ քառակուսի հողակտորը նույնպես այգու մի մասն է, ինչպես ծառերն ու ծաղիկները, և հարց է առաջանում, թե որտեղ է մեր ուշադրությունը: Որտե՞ղ եմ ես նայում՝ ներսում եղած առատությա՞նը, թե՞ այդ փոքրիկ այրված կտորին։
Այսինքն՝ կարելի է ասել, որ խոսքը փակ դռների առջև կանգնելու մասին է: Շատերը, այդ թվում նաև ես, անշուշտ, իրենց կպարգևատրեին դրա համար: Կանգնած սպասում եք, թե ինչ-որ մեկը հակառակ կողմից կբացի դուռը: Բայց այդ պահին ձեզ հարկավոր է միայն կողք նայել և դադարել քթով հենվել փակ դռանը, քանզի կողքի դուռը բաց է:
Ժամանակն է շնորհակալ լինելով` բացել բոլոր փակ դռները, հավաքել նրանց դիմաց փռված գորգերը և նայել դեպի այն տարածությունը, որը սպասում է մեզ (հենց դա է, որ հաճախ մնում է աննկատ): Եվ ով գիտի, թե ինչու են նախկինում բացված դռները փակ, և բնավ էլ պետք չի հասկանալ: Այդ պահին ուղղակի հարկավոր է կողք նայել»։
Մելինե Մարտիրոսյան 