Չարլի Չապինի նամակը կարծես խորհուրդ լինի իր աղջկան։ Աղջկա անունը Ջերալդինա էր։ Աղջիկը ապրում էր Փարիզում։ Նա Փարիզի բեմերի աստղն էր։ Երբեմն աղջիկը իրեն հասարակությունից վեր էր դասում և հայրը՝ Չարլինը, ցանկանում էր ասել նրան, որ դա սխալ է։ Ցանկանում էր ասել, որ ոչ մեկ նրանից ավելի կամ պակաս չէ։ Գրում էր, որ իրենից բացի, այլ պարուհիներ կան և հնարավոր է՝ նրանից լավ են պարում։ Չապլինը ասում է, որ երբ աղջիկը իրեն վեր զգա հասարակությունից, անմիջապես թողնի բեմը։
Նամակում աղջկան հիշեցնում էր, թե ինչպես էր նրա համար հեքիաթներ կարդում, ինչպես էր Ջերալդինան քնում նրա գրկում և այլն։ Չապլինը նաև հիշեցնում էր աղջկան, որ նա արդեն ծեր է, և աղջիկը որոշ ժամանակ հետո ստիպված կլինի իր բեմական սպիտակ շորի փոխարեն հագնել սև շոր, որպեսզի գա հոր թաղմանը։ Նա ասում է, որ աղջկա երակներում իր արյունն է հոսում։ Չապլինը չէր ցանկանում, որ աղջիկը իրեն մոռանա անգամ այն դեպքում, երբ նրա երակներում արյունը սառչի։
Մելինե Մարտիրոսյան 