Լեսբոսից հյուսիս, Պետրայի և Մոլիվոսի միջև անմարդաբնակ, ամայի կղզի կար։ Այդ կղզում ապրում էր մի պապիկ, ում անունը Դիմիտրիս էր։ Պապիկը ամեն ամիս գնում էր քաղաք՝ անհրաժեշտ իրերը գնելու։ Քաղաքից վերադառնալուց բարձրանում էր սարի վրա գտնվող եկեղեցին և աղոթում էր։ Դիմիտրիսի որդիները զոհվել էին պատերազմում, բայց նա հույս ուներ, որ նրանք ողջ են և մի օր վերադառնալու են։
Մի օր նա երկու ճայի ձագ է գտնում ժայռաքարերի արանքում։ Ձմեռ էր, ձագերը մեղքն եկան, և բերեց իր տնակը։ Ճայերին պահեց, մեծացրեց և մի օր որոշեց անուն դնել նրանց։ Այդ օրվանից սկսեց թռչուններին կանչել իր զոհված որդիների անուններով(Վասիլակիս, Արղիրիս)։ Երբ ճայերը մեծացան, որոշեց ազատ արձակել նրանց։ Սակայն ճայերը երեկոյան վերադարձան։ Պապիկին այնքան էր ուրախացել, կարծես իր որդիներն էին վերադարձել։
Ամառային մի երեկո ճայերը չվերադարձան։ Դիմիտրիս պապիկը մտածում էր, հեռու են գնացել։ Անցան օրեր, բայց ճայերը չկային։ Մի քանի օր հետո նա նկատեց, որ այդ ամայի կղզի են եկել մի տղա և աղջիկ։ Ծերուկը վաղուց այդ կղզում մարդ չէր տեսել։ Որոշ ժամանակ անց ծերուկը նրանցից իմանում է, որ իր ճայերին կրակել են։ Պապիկը շատ ծանր է տանում այդ լուրը։ Նա կարծես երկրորդ անգամ կորցնում է իր որդիներին։ Ճայերը նրա համար շատ հարազատ էին դարձել և շատ կապված էր նրանց հետ։
Մենակություն․․․
Բոլորս էլ վախենում ենք մենակությունից, իսկ այս պատմության մեջ պապիկը երկրորդ անգամ զգաց այդ ցավը, մենակությունը։
Մելինե Մարտիրոսյան 